„Żelazny placek” Baoshan 1999 — kolekcjonerski leżakowany sheng (surowy) pu-er

Yunnan Da Ye (云南大叶) to wielkolistny kultywar z gór Junnanu, często z słynnych regionów uprawy herbaty. Ta tradycja prasowania placków herbaty w formie do długotrwałego transportu i przechowywania sięga starożytnego „Szlaku Herbaty i Koni” (茶马古道), który zaczął się za dynastii Tang (618–907 n.e.). Ta sformalizowana „herbata trybutowa” była wysyłana cesarzowi i wymieniana na konie do transportu (stąd nazwa). Herbatę pu-er można więc nazwać pierwszym prawdziwym rodzajem herbaty produkowanej masowo — przed herbatą liściastą, przed torebkami, była po prostu dużą cegłą herbaty, którą można było stopniowo rozkruszać i używać przez długi czas. Taki był stan rynku herbaty za dynastii Tang (cieszę się, że żyjemy w czasach z większym wyborem).

Baoshan to region Junnanu często pomijany na rzecz bardziej znanych obszarów, takich jak Yiwu, Menghai i Jingmai. Są one często reklamowane jako słynne, a więc „najbardziej ekskluzywne” miejsca pozyskiwania herbaty pu-er. Choć jest w tym trochę prawdy, zdobycie herbaty z innych regionów Junnanu może być trudniejsze, a zatem wymaga więcej weryfikacji i badań. Sama Baoshan leży w zachodniej części Junnanu, blisko granicy z Mjanmą. To geologicznie najbardziej aktywna część Chin, z 97 uśpionymi wulkanami i gorącymi źródłami wszędzie. Jest częścią „Rehai” (热海), czyli „Gorącego Morza”, obszaru znanego z bujnej gleby, źródeł geotermalnych, idealnego do uprawy roślin i oczywiście herbaty. Innym wartym uwagi miejscem jest stare miasto Heshun (和顺镇), kluczowy przystanek na dawnym „Szlaku Herbaty i Koni”. Doskonale zachowane miasto z około 1400 r. n.e., znane również jako jedno z „10 najbardziej uroczych miast” Chin, byłoby cudownym miejscem do odwiedzenia kiedyś. Nie trzeba dodawać, że ten obszar ma mnóstwo historii herbaty i jest nieco niedocenianym miejscem pozyskiwania w Junnanie.

Placek pu-er został sprasowany w 1999 roku w stalowej formie, co dało bardzo gęsto upakowaną herbatę, którą można parzyć wiele razy. Był „leżakowany na mokro” — to technika wystawiania herbaty na wilgoć, by wzmocnić niektóre z bardziej ziemistych nut; dla mnie najlepiej opisać je jako „Petrichor” lub podobne do zapachu deszczu w ciepły letni dzień. Pierwsze napary mają śliwkowy smak połączony z uroczymi aromatami liścia tytoniu, skóry starej książki i mchu. Ostatnie napary smakują jak suszona czarna wiśnia, z zapachem mokrego łupku, wilgotnej ziemi i drewna cedru Hinoki.

Notatki od zespołu:

To nasz pierwszy pu-er, więc chcieliśmy zaoferować coś nieco bardziej wyjątkowego. Wulkaniczny terroir Baoshan, fakt, że ma prawie 30 lat, i wyraźne uczucie odprężenia po tak leżakowanej, niemal leczniczej herbacie tworzą wspaniałe doświadczenie parzenia. Picie tej herbaty jest jak spacer po sosnowym lesie w deszczowy jesienny dzień. Polecam zaparzyć tę herbatę 15–20 razy, mój rekord to 21. Możesz spędzić popołudnie, a nawet cały dzień, błogo sącząc ten mały kawałek historii herbaty.